Overview of the decisions of the Polish Supreme Court
The decision of the Polish Supreme Court of January 27, 2026 (case file no. I CSK 3475/24) is of utmost importance for legal practice. In the resolution, the Supreme Court assumed that an unfair contractual term within the meaning of Article $3851 § 1 of the Civil Code is, ex lege, deprived of binding force from the very beginning, and any adjudicating authority in a case concerning a claim arising from a contract involving a consumer is obliged to take this into account ex officio, unless the consumer objects to it by subsequently expressing conscious, explicit, and free consent to be bound by that term. This entitlement has been reserved for the benefit of the consumer. Another significant ruling is the decision of November 5, 2025 (case file no. I CSK 2308/24). In this decision, the Polish Supreme Court held that Article 3 of the Code of Civil Procedure establishes an obligation for the parties to judicial proceedings to act in a loyal and honest manner and to conduct the proceedings in a way aimed at reconstructing the actual course of events. These events constitute the factual basis for the claims asserted in the statement of claim or the application in non-contentious proceedings, as well as for the defense against the opposing party’s claims. A further significant judgment is that of the Polish Supreme Court of December 11, 2025 (case file no. V KK 309/25). In this judgment, the Supreme Court held that the obligation to repair damage, as provided for in Article 46 § 1 of the Criminal Code, does not have a punitive character and is intended solely to compensate for the loss resulting from the offense. Accordingly, it applies only to damage that has actually been caused, that is, damage which has not been remedied (in whole or in part). Therefore, when delivering its judgment, the criminal court must take into account the extent of the damage that has already been compensated.
Keywords: Supreme Court, judicature, criminal proceedings, civil proceedings, resolution, judgment
Słowa kluczowe: Sąd Najwyższy, orzecznictwo, postępowanie karne, postępowanie cywilne, uchwała, wyrok
Sprawy z zakresu prawa cywilnego i gospodarczego
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CSK 751/25
W sytuacji, gdy eliminacja niedozwolonego postanowienia umownego doprowadzi do takiej deformacji regulacji umownej, że na podstawie pozostałej jej treści nie da się odtworzyć treści praw i obowiązków stron, nie można przyjąć, iż strony pozostają związane pozostałą częścią umowy.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CSK 695/25
Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych konieczne jest zaś udowodnienie wspólnego ustalenia ostatecznego brzmienia klauzuli, w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez konsumenta i włączone do umowy na jego żądanie. Dokonanie przez konsumenta wyboru między różnego rodzaju umowami oferowanymi przez bank nie stanowi formy indywidualnego uzgodnienia postanowień umowy w rozumieniu art. 3851 § 1 i 3 k.c., ponieważ nie świadczy o rzeczywistym wpływie konsumenta na treść postanowień umowy, którą wiąże się z bankiem.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CNP 86/24
Szkodą, o której mowa w przepisie art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., wyjątkowo może być także szkoda niemajątkowa. Jednakże w takiej sytuacji skarżący w ramach przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. – podobnie jak w przypadku szkody majątkowej – powinien wskazać rodzaj, wysokość i czas powstania szkody niemajątkowej oraz wykazać, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia i powołać lub przedstawić dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2026 r., I CSK 3475/24
Niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. jest ex lege pozbawione mocy wiążącej od samego początku i każdy organ orzekający w sprawie dotyczącej roszczenia z umowy z udziałem konsumenta jest obowiązany uwzględnić ten stan z urzędu, chyba że konsument temu się sprzeciwi, wyrażając następczo świadomą, wyraźną i wolną zgodę na związanie tym postanowieniem. Uprawnienie zostało zastrzeżone na korzyść konsumenta.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., III CZ 247/25
W przypadku odsetek w walucie obcej wartość tych odsetek za okres objęty zaskarżeniem należy obliczyć po kursie średnim NBP z dnia wniesienia pozwu, a nie zaskarżenia, gdyż tę wartość miało prawo do odsetek już w chwili wniesienia pozwu. Niewliczenie wartości prawa do odsetek do wartości przedmiotu sporu (art. 20 k.p.c.) nie oznacza, że prawo to nie miało określonej wartości w chwili wniesienia pozwu. Prawo do odsetek w chwili wniesienia pozwu miało swoją wartość wyrażoną w złotych, oddzielnie za każdy dzień (w przypadku odsetek na przyszłość liczoną tylko rok naprzód), po kursie z dnia wniesienia pozwu, i wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli nie stosuje się art. 20 k.p.c., należy obliczać jak w chwili wniesienia pozwu.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3307/24
Korelacja art. 145 ust. 1 pr.upadł. z ustaleniem listy wierzytelności, wyrażająca istotę i funkcję przywołanego przepisu, stanowi o fundamentalnej różnicy między sprawami o ustalenie i sprawami o zasądzenie. W przypadku zawieszenia postępowania o ustalenie nieistnienia stosunku kredytu kredytobiorca upadłego nie mógłby zgłosić roszczenia o ustalenie do listy wierzytelności, ponieważ umieszczeniu na liście podlegają tylko wierzytelności, czyli prawa do żądania spełnienia oznaczonego świadczenia.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3959/24
Rażące niedbalstwo, o którym stanowi art. 827 § 1 k.c., można przypisać w wypadku nieprzewidywania szkody jako skutku m.in. zaniechania ubezpieczającego, o ile doszło do przekroczenia podstawowych, elementarnych zasad staranności. Dokonując ustaleń w zakresie rażącego niedbalstwa międzynarodowego przewoźnika drogowego, nie sposób abstrahować od stopnia staranności wymaganego postanowieniami CMR, czyli najwyższej staranności, wynikającej z prowadzenia przez przewoźnika działalności gospodarczej, a więc profesjonalnego charakteru świadczonych przez niego usług, której istotą jest posiadanie niezbędnej wiedzy fachowej, obejmującej zarówno formalne kwalifikacje, praktykę zawodową oraz ustalone zwyczajowo standardy wymagań.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3119/24
Zmiany umowy o partnerstwie publicznoprywatnym mogą w stosunku do treści oferty, na podstawie której dokonano wyboru partnera prywatnego, być wprowadzone tylko wyjątkowo. Zmiany dokonane bez przestrzegania tych zasad będą nieważne. Należy jednak zauważyć, że zapisy umowy o partnerstwie publiczno-prawnym nie wiążą spółki celowej, gdyż nie jest ona stroną tej umowy. Stronami są podmiot publiczny i prywatny. Spółka celowa ma zrealizować przedsięwzięcie opisane w umowie. Spółka celowa z art. 14 ust. 1 u.p.p.p. jest wyłącznie instrumentem służącym partnerowi prywatnemu i podmiotowi publicznemu do wykonania zobowiązań stron określonych w tej umowie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3539/24
Zgodnie z art. 78 ust. 1 u.k.w.h., jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela, wypowiedzenie jest skuteczne względem właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym, gdy było dokonane w stosunku do niego. Jednak wypowiedzenie dokonane przed wyzbyciem się nieruchomości przez dłużnika nie wymaga powtórzenia wobec nabywców nieruchomości, którzy stali się wierzycielami rzeczowymi już po wypowiedzeniu wierzytelności. Nadto do czynności wierzyciela hipotecznego, których następstwem jest postawienie wierzytelności hipotecznej w stan wymagalności, zaliczane jest wezwanie właściciela nieruchomości do zapłaty, doręczenie pozwu obejmującego żądanie zasądzenia sumy wierzytelności, jak też doręczenie mu zawiadomienia o dokonanym wypowiedzeniu w stosunku do dłużnika osobistego.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3411/24
Błąd, o którym mowa w art. 945 § 1 pkt 2 k.c., ma dotyczyć faktów. Jeżeli alkoholik odmawia leczenia i przypisuje złe intencje członkom rodziny, usiłującym wymusić na nim leczenie, to przypisanie tych złych intencji nie jest błędem co do faktów. Przy tym w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie testamentu istotna jest ważność testamentu, a nie istnienie podstaw do wydziedziczenia, co podlega badaniu w sprawie o zachowek.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3451/25
Powrót dziecka nie ma służyć zmianie stosunków opiekuńczych, a jedynie ma umożliwić ich określenie przez sąd opiekuńczy dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzona w Hadze dnia 25 października 1980 r. (Dz.U. z 1995 r. nr 108, poz. 528 z późn. zm.) nie pomija całkowicie dobra uprowadzonego dziecka, jednak tylko niebezpieczeństwo dużego naruszenia tego dobra stanowi przesłankę odmowy nakazania powrotu. Artykuł 13 lit. b konwencji zdefiniował odpowiednio poważne naruszenie dobra uprowadzonego dziecka, pozwalające na oddalenie wniosku o nakazanie powrotu, jako postawienie dziecka „w sytuacji nie do zniesienia”. Nie wystarcza stwierdzenie, że dla dobra dziecka lepsze jest pozostanie w aktualnym miejscu zamieszkania – nie w tym kierunku powinno być prowadzone postępowanie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2026 r., I CSK 3130/24
Po dacie wykreślenia spółki z rejestru postępowanie względem niej nie jest postępowaniem toczącym się. Celem art. 25e ustawy o KRS nie jest przysporzenie Skarbowi Państwa mienia po podmiotach wykreślonych z Krajowego Rejestru Sądowego, lecz uporządkowanie stanu prawnego.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2026 r., I CSK 618/25
W przypadku współposiadania samoistnego przedmiotem nabycia własności w drodze zasiedzenia może być udział w nieruchomości, przy czym domniemywa się, że udziały są równe, chyba że z okoliczności sprawy, a w szczególności z zakresu zajmowanych przez współposiadaczy pomieszczeń w nieruchomości wynika co innego. Nie stoi to jednak na przeszkodzie stwierdzeniu nabycia przez zasiedzenie fizycznej części nieruchomości objętej wyłącznym władaniem, jeżeli wydzielenie tej części jest możliwe.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 357/24
Zatarcie skazania tworzy fikcję niekaralności osoby skazanej, ale nie uchyla wyroku skazującego, nie stanowi orzeczenia uniewinniającego ani nie przywraca stanu istniejącego przed skazaniem. W związku z tym zatarcie skazania nie usuwa obiektywnie istniejących faktów, a zatem nie niweczy ani faktu popełnienia przestępstwa, ani wydanego wyroku i nie pozbawia tego wyroku, przewidzianego w art. 11 k.p.c. znaczenia w postępowaniu cywilnym.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 683/24
Wspólną cechą wszystkich zaszłości, kwalifikujących wypadek z art. 913 § 2 k.c. jako „wyjątkowy”, jest krzywdzenie dożywotnika, agresja i zła wola po stronie jego kontrahenta. Nie wystarczy zatem samo stwierdzenie, że doszło do niewywiązywania się z obowiązków względem dożywotnika. Z określoną w tym przepisie „wyjątkowością” mamy do czynienia wtedy, gdy zachowanie się zobowiązanego wobec dożywotnika jest szczególnie naganne.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 2194/25
Zawiadomienie o zadłużeniu i wezwanie do zapłaty wraz z pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia nie są oświadczeniami woli ani też czynnościami prawnymi. Tego typu zdarzenia prawne zaliczane są do czynów zgodnych z prawem, takich jak czyny połączone z przejawem woli (niestanowiące czynności prawnych) oraz zawiadomienia, które są przejawem wiadomości o pewnym zdarzeniu lub o pewnym stanie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2026 r., I CSK 3139/25
Jeżeli strona w pierwszej kolejności przedstawia do potrącenia należność odsetkową – mimo że należność główna była wymagalna wcześniej, to wierzytelność odsetkowa ulega umorzeniu wskutek potrącenia jej przed wierzytelnością główną, zatem następcze potrącenie wierzytelności głównej nie może wywołać mocy wstecznej potrącenia z art. 499 k.c. co do potrąconych uprzednio odsetek.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., I CSK 2820/25
Artykuł 417 § 1 k.c. nie statuuje domniemania bezprawności działania władzy publicznej. Obowiązkiem procesowym powoda jest przedstawienie twierdzeń o faktach oraz zaoferowanie dowodów prowadzących do wykazania, że działanie lub zaniechanie organu wykonującego władzę publiczną było niezgodne z prawem (bezprawne), spowodowało szkodę pozostającą z nim w adekwatnym związku. Do odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę wyrządzoną przez orzecznictwo administracyjne zastosowanie znajduje art. 4171 § 2 k.c. Skuteczność jej dochodzenia zależy zatem od stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem tej decyzji (art. 4171 § 2 k.c.). Sąd powszechny rozpatrujący sprawę o odszkodowanie nie jest władny samodzielnie ocenić zgodności z prawem decyzji administracyjnej, gdyż stanowiłoby to wkroczenie w obszar właściwości organów administracji i sądów administracyjnych.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., I CSK 383/25
Zgodnie z art. 65 ust. 1 u.k.w.h. hipoteka może być ustanowiona m.in. na nieruchomości, nie można jej natomiast ustanowić na przedsiębiorstwie lub jego zorganizowanej części. Nieruchomość gruntowa, jako część powierzchni ziemskiej stanowiąca odrębny przedmiot własności, choćby wchodziła w skład przedsiębiorstwa, nie stanowi jego zorganizowanej części, rozumianej jako zespół składników materialnych i niematerialnych, wyodrębniony organizacyjnie i finansowo, umożliwiający realizację określonej działalności gospodarczej.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 87/25
Norma art. 646 k.c. określa samodzielnie początek biegu terminu przedawnienia wszystkich roszczeń z umowy o dzieło i stanowi regulację szczególną w stosunku do art. 120 k.c. Użyte w art. 646 k.c. określenie „roszczenia wynikające z umowy o dzieło” obejmuje także roszczenia o naprawienie szkody, co oznacza, że termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wynikającej z nienależytego wykonania umowy o dzieło przysługującego na podstawie art. 471 k.c. rozpoczyna bieg w chwili określonej w art. 646 k.c.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 3729/24
Stosownie do art. 632 § 1 k.c. zasadą jest to, że przyjmujący zamówienie nie może żądać podwyższenia wynagrodzenia, choćby w czasie zawarcia umowy nie można było przewidzieć rozmiaru lub kosztów prac, a ryzyko nieuwzględnienia wszystkich prac wymaganych dla realizacji całości przedmiotu zamówienia, zgodnie z opisem tego przedmiotu dokonanym przez zamawiającego w formie dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót oraz przedmiarów, spoczywa na wykonawcy.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 2304/25
Zgodnie z art. 455 k.c., jeżeli termin świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W przypadku teorii salda postawienie w stan wymagalności roszczenia pieniężnego zwrotnego jednej strony nieważnego kontraktu skutkuje powstaniem stanu wymagalności roszczenia pieniężnego zwrotnego drugiej strony do wysokości niższej wierzytelności. W tym zakresie termin spełnienia wzajemnego świadczenia (tj. z tytułu zwrotu kwoty kapitału) wynika z właściwości zobowiązania w rozumieniu art. 455 k.c.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I CSK 2876/24
W świetle art. 455 k.c. wezwanie do spełnienia świadczenia jest warunkiem jego wymagalności, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania. Przepisy Kodeksu cywilnego nie określają wymagań w zakresie formy i treści, jakim powinno odpowiadać wezwanie do zapłaty. Z funkcji wezwania do zapłaty, którą pełni ono na tle art. 455 k.c., należy wnioskować, że stanowi ono wyraz woli wierzyciela uzyskania od dłużnika określonego świadczenia, przy czym wola ta może zostać wyrażona przez każde zachowanie wierzyciela, byleby ujawniało ono tę wolę w dostateczny sposób, na co wskazuje także art. 60 k.c. Określenie w wezwaniu świadczenia, które ma zostać spełnione, zakłada przynajmniej wskazanie jego rozmiaru i przedmiotu – w przypadku świadczeń pieniężnych kwoty przypadającej do zapłaty – oraz jego źródła, tytułu.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2025 r., I CSK 2973/25
W tzw. sprawach działowych wartość przedmiotu zaskarżenia pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania i wyznacza ją nie wartość przedmiotu działu, ale wartość konkretnego interesu skarżącego, którego dotyczy lub może dotyczyć zaskarżenie. Z reguły nie może ona przekraczać wartości udziału w dzielonym majątku uczestnika wnoszącego skargę kasacyjną, nawet gdy orzeczenie zaskarżono w całości. Wyjątek od tej zasady zachodzi, gdy skarżący podważa zasadę podziału, objęcie lub nieobjęcie orzeczeniem poszczególnych rzeczy lub praw albo rozliczenie nakładów.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2025 r., I CSK 1764/24
Świadczenie odszkodowawcze jest świadczeniem, którego termin spełnienia nie jest oznaczony ani nie wynika z ustawy. Artykuł 455 k.c. stanowi, że tego rodzaju świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W pewnych okolicznościach wezwanie do próby ugodowej może być traktowane jak wezwanie do zapłaty. Skutkiem powyższego jest możliwość naliczania odsetek od momentu wezwania do próby ugodowej. Warunkiem potraktowania wezwania do próby ugodowej jak wezwania do zapłaty jest wskazanie w wezwaniu do próby ugodowej wysokości i tytułu roszczenia.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., I CSK 2630/25
Ograniczony zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego oznacza, że sąd, oceniając zasadność wniosku, powinien czynić ustalenia na podstawie tych dokumentów, które dołączone zostały do wniosku oraz na podstawie treści księgi wieczystej w chwili jego złożenia. Nie jest dopuszczalne, gdyż przekracza zakres kognicji tego sądu, dokonanie wpisu na podstawie innych, niedołączonych do wniosku dokumentów lub na podstawie takich środków dowodowych, o których nie wspomina art. 6268 § 2 k.p.c.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2025 r., I CSK 2767/25
Nienależne świadczenie nie stanowi instytucji odrębnej od bezpodstawnego wzbogacenia, a za nietrafny należy uznać wyrażany niekiedy pogląd, jakoby przy nienależnym świadczeniu nie zachodzi potrzeba badania, czy spełnione świadczenie wzbogaciło osobę, na rzecz której świadczenie zostało spełnione, oraz czy majątek spełniającego świadczenie uległ zmniejszeniu.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2025 r., I CSK 3741/24
1. Wręczając i przyjmując weksel, strony obejmują swoją wolą jego funkcję zabezpieczającą, z której wynika, że inkorporowana w nim wierzytelność ma ułatwić zaspokojenie wierzyciela. Oznacza to, że w celu realizacji zobowiązania wekslowego nie jest konieczne w ogóle wykazywanie, że istnieje stosunek podstawowy. Gdyby jednak zdarzenie, w związku z którym wystawca i poręczyciel podpisali weksel, nie zaistniało, to ciężar dowodu w tym zakresie spoczywałby właśnie na nich.
2. W sytuacji wystawienia weksli in blanco w postaci tzw. weksli gwarancyjnych, które stanowią upoważnienie dla wierzyciela do wypełnienia tekstu weksli zgodnie z umową i wynikiem obrachunku, ciężar dowodu, że tym warunkom nie stało się zadość, spada na dłużnika.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2025 r., I CSK 2190/24
Dla oceny, czy dana osoba fizyczna jest w konkretnym przypadku konsumentem w rozumieniu art. 221 k.c., czy też nie można jej nadać takiego statusu ze względu na związek podejmowanej czynności prawnej z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby, nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności gospodarczej, lecz okoliczności mogące posłużyć obiektywnej ocenie charakteru tej działalności.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., I CSK 3934/23
Jeżeli beneficjent gwarancji realizuje gwarancję z naruszeniem umowy łączącej go ze zleceniodawcą gwarancji, to na podstawie art. 471 k.c. odpowiada za szkodę wynikłą z naruszenia umowy. Tą szkodą co do zasady będzie suma wypłacona przez gwaranta, którą to sumę zleceniodawca gwarancji powinien zwrócić gwarantowi. Jeżeli nie są spełnione warunki odpowiedzialności z art. 471 k.c., to beneficjent gwarancji jest bezpodstawnie wzbogacony, jeżeli suma wypłacona przez gwaranta nie przysługiwała beneficjentowi na mocy umowy łączącej go ze zleceniodawcą gwarancji. Okoliczność, czy beneficjent rzeczywiście zwrócił gwarantowi wypłaconą sumę, nie jest istotna. Artykuł 405 k.c. ustanawia obowiązek wzbogaconego wydania korzyści uzyskanej bez podstawy prawnej, a nie obowiązek zrekompensowania zubożenia. Także w przypadku odpowiedzialności na podstawie art. 471 k.c. zwrócenie gwarantowi wypłaconej gwarancji nie jest istotne. Szkodą zleceniodawcy jest dług wobec gwaranta. Ewentualne późniejsze przedawnienie się tego długu nie ma wpływu na odpowiedzialność beneficjenta gwarancji za realizację gwarancji wbrew umowie. Zatem co do zasady powodowemu wykonawcy przysługuje roszczenie przeciwko inwestorowi o zwrot sumy gwarancji.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2025 r., I CSK 762/24
Zadośćuczynienie przyznawane na podstawie art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy: stopień cierpień fizycznych i psychicznych (ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku i inne podobne okoliczności). Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym sumy zadośćuczynienia ma pewną swobodę. Ustalenie rozmiaru krzywdy i wysokości zadośćuczynienia, jakkolwiek pozostawione uznaniu sądu, nie może być jednak oczywiście dowolne. Decyzja sądu w tym względzie powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy i odpowiadać funkcji zadośćuczynienia oraz standardowi sprawiedliwości nakazującemu, aby podobne przypadki rozstrzygać w miarę możliwości podobnie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., I CSK 137/25
Wskazanie w art. 52 § 2 k.r.o., iż wyjątkowym wypadkiem uzasadniającym możliwość ustanowienia rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż wytoczenie powództwa jest okoliczność, że małżonkowie żyli w rozłączeniu, nie oznacza, iż w każdym przypadku życia w rozłączeniu sąd ma obowiązek ustanowienia rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, lecz jedynie możliwość ustanowienia tej rozdzielności w takiej sytuacji. Przy ustalaniu i wykładni ważnych powodów w rozumieniu art. 52 § 1 k.r.o. należy się bowiem koncentrować na sferze stosunków prawno-majątkowych małżonków. Ustanowienie przez sąd rozdzielności majątkowej między małżonkami, którzy pozostawali we wspólności ustawowej lub umownej, z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, jest dopuszczalne w zasadzie tylko wtedy, gdy z powodu separacji faktycznej (życia w rozłączeniu) niemożliwe było już w tym dniu współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2025 r., I CSK 165/24
Naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie w zwrocie świadczenia nienależnego dokonuje się zgodnie z regułą określoną w art. 455 k.c., tj. od chwili wezwania do spełnienia świadczenia lub od doręczenia pozwu. Zgoda konsumenta na nieważność umowy kredytowej oraz pouczenie o skutkach tej nieważności mogą mieć znaczenie jedynie w sytuacji, w której nieważność umowy rodzi negatywne skutki dla konsumenta.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 1416/25
Odpowiedzialność dłużników odpowiadających wobec uprawnionego na podstawie dwóch różnych reżimów odpowiedzialności i pomiędzy którymi zachodzi przypadek solidarności nieprawidłowej utrzymuje się do czasu, gdy nie nastąpi wygaśnięcie jednego z tych zobowiązań na skutek efektywnego zaspokojenia wierzyciela i jakkolwiek instytucja ta nie została uregulowana normatywnie, to przyjmuje się, że mogą do niej mieć zastosowanie na zasadzie analogii niektóre przepisy o odpowiedzialności solidarnej dłużników.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 2308/24
Przepis art. 3 k.p.c. statuuje powinność stron postępowania sądowego działania w sposób lojalny, uczciwy i zmierzający do zrekonstruowania faktycznego przebiegu zdarzeń, w oparciu o które strony dochodzą roszczeń sformułowanych w pozwie lub wniosku w postępowaniu nieprocesowym lub w oparciu o które bronią się przed żądaniami przeciwnika.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 1054/25
Przy sprzedaży nieruchomości wartość rynkową nieruchomości odzwierciedla równa tej wartości cena, a obciążenie hipoteką wpływa jedynie na sposób zadysponowania tą ceną, zwykle przez zapłatę długu w celu doprowadzenia do wygaśnięcia hipoteki. Jeżeli strony umowy nie ustalą sposobu uiszczenia ceny przez przeznaczenie jej w całości lub części na zaspokojenie wierzyciela hipotecznego i nie doprowadzą do wygaśnięcia hipoteki, nabywca obciążonej hipoteką nieruchomości wstępuje w prawa dłużnika rzeczowego i w związku z tym ponosi ryzyko odpowiedzialności za cudzy dług w postaci ryzyka egzekucji i możliwości odzyskania spłaconego długu. Ryzyko to może obniżać cenę nieruchomości, ponieważ ma wymiar finansowy, ale nie jest to równoznaczne z pomniejszeniem wartości nieruchomości o kwotę niespłaconego zadłużenia.
Sprawy z zakresu prawa karnego
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2026 r., V KK 364/25
Adwokat ustanowiony z urzędu zachowuje prawo domagania się od Skarbu Państwa wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji, jeżeli skarga ta zostanie pozostawiona bez rozpoznania z przyczyn innych niż związane z samym tym pismem, np. z uwagi na nieuiszczenie przez stronę wymaganej opłaty od kasacji czy cofnięcia przez nią tej skargi.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., V KK 388/25
Samo zatrzymanie dokumentu prawa jazdy nie stanowi realizacji znamienia występku określonego w art. 180a k.k., albowiem czynność ta nie pociąga za sobą automatycznie skutku w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2025 r., I KK 403/25
Artykuł 117 § 2a k.p.k. nie może być stosowny bezrefleksyjnie, zwłaszcza w sytuacji realnej niemożności uzyskania przez uczestnika procesu zaświadczenia od lekarza sądowego.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I KK 251/25
Nielegalne „posiadanie” broni lub amunicji, o którym mowa w art. 263 § 2 k.k., to każdy stan władania przedmiotami, jeśli tylko towarzyszy sprawcy taki zamiar, nawet bez chęci zatrzymania tych rzeczy na własność, niezwiązany z cywilistycznymi granicami rozumienia „posiadania”, a raczej odnoszący się do potocznych intuicji znaczeniowych. Przez posiadanie w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. należy rozumieć każde faktyczne, nawet krótkotrwałe władanie rzeczą, zarówno jak właściciel, ale i bez chęci zatrzymania dla siebie, np. tylko aby używać chwilowo, czy za kogoś innego, z zamiarem przywłaszczenia lub bez, czy przechowanie z upoważnienia innej osoby. Dla oceny prawnej takiego zachowania nie ma znaczenia czas dysponowania bronią, gdyż może to być każde, nawet krótkotrwałe władanie.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II KK 473/25
W przypadku, w którym funkcjonariusz żąda podania danych osobowych w sytuacji, gdy nie ma do tego podstawy prawnej, obywatel może odmówić podania danych osobowych bez konsekwencji prawnych. Sam fakt istnienia wykroczenia z art. 65 k.w. nie oznacza jeszcze, że obywatel jest zobligowany do podania swoich danych w każdych okolicznościach pod groźbą odpowiedzialności z tego przepisu.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I KK 314/25
W przypadku przestępstw niealimentacji, które należą do kategorii tzw. przestępstw zbiorowych, o tożsamości czynów można mówić wyłącznie wówczas, gdy okresy uporczywego uchylania się od obowiązku świadczeń alimentacyjnych, ustalone w kolejno rozpoznawanych sprawach, pokrywają się ze sobą, lub gdy okres określony w sprawie następnej został w całości objęty skazaniem w sprawie rozpoznawanej poprzednio, prawomocnie już zakończonej. Rozumowanie takie wynika przede wszystkim z faktu, iż prawomocne skazanie sprawcy przestępstwa niealimentacji przez ściśle określony czas nie zwalnia go od odpowiedzialności karnej w razie uporczywego uchylania się od wykonania nałożonych nań świadczeń alimentacyjnych w dalszym okresie.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2025 r., V KK 309/25
Obowiązek naprawienia szkody, przewidziany w unormowaniu art. 46 § 1 k.k., nie ma charakteru represji i zmierza jedynie do wyrównania straty, która wynikła z przestępstwa. Zatem odnosi się on tylko do szkody realnie wyrządzonej, a więc takiej, której nie naprawiono (w całości lub w części). Sąd karny musi więc uwzględnić w chwili wyrokowania rozmiary już pokrytej szkody.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2025 r., I KK 145/25
Ustawa nie przewiduje łączenia kary aresztu i kary pozbawienia wolności.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., II KK 428/25
Przepis art. 86 § 1a k.w. wprowadza typ kwalifikowany wykroczenia spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na następstwa czynu w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia innej osoby. Przypisanie surowszej odpowiedzialności z powyższego przepisu wymaga zatem udowodnienia, że zachowanie sprawcy doprowadziło do wskazanych dysfunkcji organizmu pokrzywdzonego.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., IV KK 148/25
Nie sposób przyjąć, by druk o nazwie „sakrament bierzmowania” stanowił samoistnie dowód prawa lub stosunku prawnego.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., I KZP 1/25
Immunitet formalny przewidziany w art. 181 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 30 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. 2022.2250 t.j. ze zm.) oraz w art. 135 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz.U. 2024.390 t.j. ze zm.) przysługuje osobie posiadającej odpowiednio status sędziego albo prokuratora.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., III KK 395/25
Przypisanie zbrodni zabójstwa w typie podstawowym wyklucza możliwość orzeczenia wobec sprawcy środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2025 r., V KK 370/25
Wykluczone jest orzeczenie przepadku pojazdu, jeśli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy. Artykuł 44b § 2 k.k. in principio stanowi, że wówczas orzeka się wobec skazanego przepadek równowartości pojazdu.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2025 r., IV KO 88/24
Sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne określone w rozporządzeniu z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata.
Sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II USK 127/25
Dla objęcia ubezpieczeniem społecznym z tytułu wykonywania pracy zasadnicze znaczenie ma nie to, czy umowa o pracę została zawarta, lecz to, czy strony umowy pozostawały w stosunku pracy (art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.s.u.s.). O tym zaś, czy strony istotnie w takim stosunku pozostawały i czy stosunek ten stanowi tytuł ubezpieczeń społecznych, nie decyduje samo formalne zawarcie umowy o pracę, wypłata wynagrodzenia, przystąpienie do ubezpieczenia i opłacenie składki oraz wystawienie świadectwa pracy, ale faktyczne i rzeczywiste realizowanie elementów charakterystycznych dla stosunku pracy, a wynikających z art. 22 § 1 k.p. W przypadku zatrudnienia wspólników spółek kapitałowych pełniących w nich funkcje zarządcze decydujące znaczenie dla oceny charakteru stosunku prawnego łączącego spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z jej wspólnikiem i członkiem zarządu mają treść tego stosunku i warunki jego realizacji. Podkreśla się, że stosunek pracy, zdefiniowany w art. 22 § 1 k.p., jest stosunkiem prawnym starannego działania, którego konstytutywnymi cechami są: dobrowolne, osobiste, odpłatne świadczenie pracy w sposób ciągły, w warunkach podporządkowania pracownika pracodawcy, który ponosi wszelkie ryzyka związane z zatrudnieniem pracownika.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II USK 343/24
Nie ma podstaw do zakwestionowania ze względów aksjologicznych zróżnicowania wysokości zasiłku chorobowego w zależności od tego, czy przypada on na okres trwania ubezpieczenia, czy na okres po jego ustaniu. Odpadnięcie funkcji kompensacyjnej zasiłku w odniesieniu do okresu po ustaniu zatrudnienia stanowi dostateczną podstawę do zróżnicowania (obniżenia w niektórych przypadkach) wysokości zasiłku. Cecha różnicująca, a mianowicie pozostawanie lub niepozostawanie w okresie ubezpieczenia, musi być uznana za relewantną.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I PSK 62/25
Wymogi odnoszące się do konkretności przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika mają dwa aspekty – pierwszy odnosi się do kwestii zrozumiałości wskazanej przyczyny dla pracownika będącego adresatem oświadczenia pracodawcy, natomiast drugi do jednoznaczności i precyzyjności tej przyczyny również dla pracownika, ale także dla sądu. Przyczyna wskazana przez pracodawcę musi być sformułowana w taki sposób, żeby z jej lektury dało się jasno odczytać, jakie zarzuty formułuje pracodawca względem pracownika, czyli po jej lekturze musi być możliwe zidentyfikowanie, czego dotyczą zarzuty pracodawcy, a także do których z punktów art. 52 § 1 k.p. można zakwalifikować zachowanie pracownika. Ponadto musi być ona zrozumiała dla pracownika, to znaczy pracownik musi zrozumieć, jakie konkretnie jego zachowania stanowią podstawę rozwiązania stosunku pracy. Przy czym spełnienie tego drugiego warunku możne wymagać różnego poziomu szczegółowości w zależności od okoliczności sprawy i wiedzy pracownika co do zarzutów pracodawcy w momencie wręczania oświadczenia pracodawcy. Zatem te dwa aspekty się wzajemnie uzupełniają – przyczyna wskazana przez pracodawcę ma pozwalać na zrozumienie zarzutów, jakie formułuje on wobec pracownika, a pracownikowi umożliwić dowiedzenie się, jakie jego zachowania/zaniechania stanowiły podstawę rozwiązania stosunku pracy.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2025 r., II USK 382/24
Uprawniony nie traci prawa do świadczenia wypadkowego, jeżeli oprócz udowodnionego naruszenia przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, wywołanego jego umyślnym lub rażąco niedbałym zachowaniem – przyczyną wypadku przy pracy (wypadku komunikacyjnego) było obiektywnie nieprawidłowe (niewłaściwe) zachowanie innego uczestnika zdarzenia, choćby niezawinione. Jeśli zatem zachowanie poszkodowanego pracownika będącego sprawcą wypadku drogowego nie stanowiło wyłącznej przyczyny wypadku, a tylko przyczyniło się do powstania tego zdarzenia (stanowiło jego współprzyczynę), to pracownik nie jest pozbawiony prawa do świadczeń z ubezpieczeń społecznych.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2025 r., I USK 27/25
1. Ustawa nie określa bliżej pojęcia osoby bliskiej rolnikowi. Przyjmuje się, że są to osoby powiązane z rolnikiem więzami rodzinnymi, jak również osoby związane z rolnikiem więzami o charakterze emocjonalnym, pozostające w faktycznym związku, np. w konkubinacie.
2. Wypełnienie przesłanki statusu „domownika” wymaga nie tylko zamieszkiwania z rolnikiem lub w bliskim sąsiedztwie, ale też i stałej pracy w gospodarstwie rolnym, wyjaśniając przy tym, że stała praca w gospodarstwie rolnym nie polega na codziennym wykonywaniu czynności rolniczych, co ze względu na rozmiar gospodarstwa lub rodzaj produkcji rolnej może nie być w pewnych okresach konieczne, lecz polega na gotowości do wykonywania pracy rolniczej, jeżeli sytuacja tego wymaga. Stąd też wymóg zamieszkiwania w pobliżu gospodarstwa rolnego, ponieważ stan taki zapewnia dyspozycyjność osoby pracującej w gospodarstwie.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2025 r., II USK 415/24
Zredagowanie dwóch umów-zleceń przez podmioty o ścisłym powiązaniu osobowym i kapitałowym, obejmujących w istocie tożsamy zakres obowiązków, i wskazanie jako tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi tylko jednej z nich, należy traktować w świetle art. 9 ust. 2 u.s.u.s. jako obejście prawa w rozumieniu art. 58 § 1 k.c., którego celem jest pozorowanie zbiegu tytułów ubezpieczenia społecznego i obniżenia kosztów wynikających z obowiązku odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Takie intencyjne działania nie zasługują na ochronę jurysdykcyjną na gruncie chybionych podstaw kasacyjnego zaskarżenia (art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 9 ust. 2 u.s.u.s.).
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., I PSK 117/25
Stosownie do art. 10 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych nabycie prawa do odprawy pieniężnej jest uzależnione od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników stanowiących wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy. Przyczynami niedotyczącymi pracownika są zaś wszystkie okoliczności niezwiązane z jego cechami psychofizycznymi i sposobem wywiązywania się przez niego z obowiązków pracowniczych. Są to zarówno przyczyny leżące po stronie pracodawcy, jak i inne obiektywne przyczyny, które nie leżą po stronie pracodawcy, ale również nie leżą po stronie pracownika, a które jednak stanowią wyłączną przyczynę rozwiązania stosunku pracy jako niedotyczącą pracownika. Inaczej rzecz ujmując, prawo do odprawy przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy i niedotyczących żadnej ze stron.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., II PSK 80/25
1. Z pozorną likwidacją stanowiska pracy, która nie uzasadnia wypowiedzenia zmieniającego (art. 42 w związku z art. 45 § 1 k.p.), mamy do czynienia wówczas, gdy jest ono wprawdzie likwidowane, ale w jego miejsce jest tworzone inne stanowisko pracy (o innej nazwie), które w istotnych elementach nie różni się od zlikwidowanego.
2. Przy rozpatrywaniu przypadków zastosowania do pracownika szczególnie chronionego art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników istotne jest, aby wypowiedzenie warunków zatrudnienia pracownikowi szczególnie chronionemu spowodowane było „likwidacją jego stanowiska pracy” w aspekcie zapotrzebowania na pracę danego rodzaju, a nie tylko w aspekcie organizacyjnym.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., II USK 252/25
Dla przyjęcia konstrukcji odkrycia rzeczywistego pracodawcy przez „uniesienie zasłony osobowości prawnej” decydujące znaczenie będzie miało ustalenie, że pracodawca i zleceniodawca ubezpieczonego, choć są odrębnymi spółkami kapitałowymi, przynależą do tego samego organizmu gospodarczego – grupy kapitałowej. W przypadku zawarcia przez pracownika kilku umów z różnymi spółkami należącymi do holdingu mamy więc do czynienia de facto z tym samym podmiotem, któremu przysługuje status pracodawcy. W konsekwencji w grę wchodzi zastosowanie art. 8 ust. 2a zdanie pierwsze u.s.u.s.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2025 r., I USK 390/24
Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlega tylko jedyny wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie wspólnik większościowy, choćby „prawie” lub „niemal” jedyny (art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 u.s.u.s. w związku z art. 4 § 1 pkt 3 k.s.h.).
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., III USK 367/24
Z ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia. W przypadku wyroku oddalającego apelację konieczne jest też wyraźne zaznaczenie, że sąd drugiej instancji podziela ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, dokonaną przez ten sąd ocenę dowodów oraz ocenę materialnoprawną roszczenia. Artykuł 378 § 1 k.p.c. nie stanowi zaś podstawy do kwestionowania przez stronę skarżącą trafności rozpatrzenia zarzutów i wniosków apelacji, nawet wówczas, gdyby przedstawione przez sąd drugiej instancji poglądy jurydyczne były jawnie wadliwe.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., II USKP 71/24
Wniosek o rentę ma znaczenie podstawowe, ale ze względu na określony w ustawie termin wypłaty świadczenia. Jeżeli wniosek o rentę poprzedza wystąpienie niezdolności do pracy, to jest oczywiste, że decyduje dopiero data wystąpienia niezdolności do pracy, czyli mimo złożenia wniosku renta może być przyznana i wypłacona dopiero od powstania niezdolności do pracy. Natomiast jeżeli wniosek jest składany po wystąpieniu niezdolności do pracy, to zgodnie z art. 129 ust. 1 u.e.r.f.u.s. renta powinna być wypłacona od początku miesiąca, w którym wniosek został złożony, oczywiście pod warunkiem, że niezdolność do pracy istniała już na początku miesiąca.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2025 r., III USK 238/24
Działalność gospodarcza musi wykazywać pewne cechy, do których zalicza się zorganizowany i zarobkowy charakter, ciągłość i profesjonalizm. Działalność gospodarczą wyróżniają pewne specyficzne właściwości, do których należy zaliczyć: zawodowy (a więc stały) charakter; związaną z nim powtarzalność podejmowanych działań; podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym.
Bibliografia
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CSK 751/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CSK 695/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., I CNP 86/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2026 r., I CSK 3475/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2026 r., V KK 364/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., III CZ 247/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3307/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3959/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3119/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3539/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3411/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2026 r., I CSK 3451/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2026 r., I CSK 3130/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2026 r., I CSK 618/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 357/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 683/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2026 r., I CSK 2194/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2026 r., I CSK 3139/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., I CSK 2820/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., I CSK 383/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2026 r., V KK 388/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2025 r., I KK 403/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 87/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 3729/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I CSK 2304/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., I KK 251/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I CSK 2876/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I PSK 62/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II USK 127/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II USK 343/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2025 r., I USK 27/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2025 r., II USK 382/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2025 r., I CSK 2973/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2025 r., II USK 415/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., I PSK 117/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., II PSK 80/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2025 r., II USK 252/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2025 r., I CSK 1764/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2025 r., I USK 390/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., I CSK 2630/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., III USK 367/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2025 r., I CSK 2767/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2025 r., I CSK 3741/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2025 r., I CSK 2190/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., I CSK 3934/23.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2025 r., I CSK 762/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., I CSK 137/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2025 r., IV KO 88/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2025 r., I CSK 165/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 1416/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 2308/24.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r., I CSK 1054/25.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2025 r., III USK 238/24.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., I KZP 1/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., II KK 473/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., I KK 314/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2025 r., V KK 309/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2025 r., I KK 145/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r., II KK 428/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., IV KK 148/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2025 r., II USKP 71/24.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2025 r., III KK 395/25.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2025 r., V KK 370/25.
